Ποιητική άδεια

Ένας τέλειος πύραυλος φωτονίων: όλο το καύσιμο γίνεται φως, που εκπέμπεται σε μια ευθυγραμμισμένη δέσμη προς τα πίσω, χωρίς καμία απώλεια. Τέτοιος κινητήρας δεν υπάρχει· δεν υπάρχουν δεξαμενές, ψυγεία ούτε αποθέματα. Ακόμη και η εξαΰλωση ύλης και αντιύλης χάνει μεγάλο μέρος της ενέργειάς της σε προϊόντα που δεν μπορούν να ευθυγραμμιστούν σε δέσμη, και κάθε τέτοια απώλεια πολλαπλασιάζει πολλές φορές την αρχική μάζα.

Το σκάφος διασχίζει το μεσοαστρικό μέσο σαν να μην το αγγίζει. Σε αυτή την ταχύτητα, το αέριο ανάμεσα στα άστρα φτάνει στην πλώρη σαν δέσμη πρωτονίων τεράστιας ενέργειας — στην αναστροφή, 3,4 TeV το καθένα, και η ροή αυξάνεται με το τετράγωνο του γ. Ο πίνακας οργάνων υπολογίζει τι χτυπά την ασπίδα και υποθέτει μια ασπίδα ικανή να το αντέξει· τίποτα δεν φθείρεται, κανείς δεν αρρωσταίνει. Ο Semyonov (2009, 2020) εκτιμά ότι το εισερχόμενο αέριο είναι η πιο έντονη ακτινοβολία ενός σχετικιστικού ταξιδιού και απαιτεί θωράκιση που αυτό το μοντέλο δεν έχει.

Το μοντέλο χρησιμοποιεί μία μόνο πυκνότητα για όλο το ταξίδι, 0,1 άτομο ανά cm³ (εκείνη της Τοπικής Φυσαλίδας, όπου βρίσκεται ο Ήλιος)· κοντά στον Ήλιο και μέσα στην κοιλότητα του M16 το αέριο είναι πυκνότερο.

Ένα σταθερό g για δεκαεπτά χρόνια σε χρόνο του σκάφους, ακαριαία αναστροφή στη μέση της διαδρομής και, στην πέδηση, κινητήρες στην πλώρη που κρατούν το πιλοτήριο στραμμένο προς τον προορισμό. Ένας πραγματικός πύραυλος θα γύριζε ολόκληρο το σκάφος, με λεπτά χωρίς βαρύτητα. Δεν υπάρχει υποστήριξη ζωής, τροφή ούτε καμία συνέπεια από δεκαεπτά χρόνια στο σκάφος.

Η παράκτια βάση είναι φανταστική, με εγκαταστάσεις και έδαφος φτιαγμένα για τη σκηνή. Η κοντινή ακτογραμμή και το ποτάμι είναι διαδικαστικά, όχι αποτύπωση κάποιου πραγματικού τόπου· το γεωγραφικό πλάτος της βάσης είναι η απόκλιση του M16 (−13,9°) και το οπτικό γεωγραφικό μήκος είναι σταθερό, ώστε η βάση να μένει κάτω από το σκάφος. Τα σύννεφα συνδυάζουν μια ιστορική εικόνα της NASA με παραγόμενες λεπτομέρειες και δεν αντιστοιχούν στον καιρό της ημέρας της αναχώρησης. Ο ουρανός σκουραίνει μεταξύ 50 και 100 km ως οπτική επιλογή.

Το σκάφος ανεβαίνει κατακόρυφα, ήδη στραμμένο προς το M16 — σαν το νεφέλωμα να βρισκόταν στο ζενίθ της βάσης τη στιγμή της αναχώρησης. Δεν βρισκόταν: το μεσημέρι της 19ης Οκτωβρίου 2026, το M16 βρισκόταν περίπου 30° πάνω από τον ορίζοντα σε εκείνο το γεωγραφικό μήκος.

Το σκάφος φεύγει από το έδαφος σε ευθεία γραμμή, με ώση 1,1 g — καθαρό 0,1 g στα πρώτα λεπτά — και περνά σε σταθερό 1 g στα 311 km ύψος, χωρίς ατμόσφαιρα, οπισθέλκουσα, θέρμανση, περιστροφή της Γης, τροχιά στάθμευσης ούτε βαρύτητα του Ήλιου. Κανένα πραγματικό όχημα δεν εκτοξεύεται έτσι. Μια αναχώρηση από τροχιά 400 km θα άλλαζε 41 λεπτά σε χρόνο του σκάφους και 0,008% του καυσίμου.

Η διαδρομή είναι μια ευθεία από τη Γη ως ένα επιλεγμένο σημείο μπροστά από τους Πυλώνες. Τίποτα στον δρόμο δεν εκτρέπει το σκάφος ούτε αλλάζει την ταχύτητά του: δεν υπάρχουν βαρυτικές υποβοηθήσεις, και οι πλανήτες των διελεύσεων είναι σκηνικό, όχι μάζα. Το σκάφος φτάνει σε ηρεμία ως προς τη Γη, και το μοντέλο δεν δίνει καμία ταχύτητα στο M16 — ο Ήλιος και το σμήνος περιφέρονται μαζί με τον Γαλαξία και κινούνται ο ένας ως προς τον άλλον, αλλά ο στόχος μένει εκεί όπου τον τοποθέτησαν οι φωτογραφίες.

Η προσομοίωση υιοθετεί 7.000 έτη φωτός ως το κέντρο του M16, την κλασική τιμή των βιβλίων, και κάθε διάσταση του νεφελώματος είναι μια μετρημένη γωνία επί αυτή την απόσταση. Οι παραλλάξεις της αποστολής Gaia (Kuhn et al. 2019) τοποθετούν το σμήνος NGC 6611 στα 1.740 ± 130 parsec, περίπου 5.700 ± 400 έτη φωτός.

Το επίπεδο των Πυλώνων βρίσκεται 8 έτη φωτός πριν από το υιοθετημένο κέντρο του M16 (τιμή σχεδιασμού), και το σκάφος σταματά 7 έτη φωτός πριν από αυτό το επίπεδο, με μηδενική ταχύτητα και το καύσιμο να τελειώνει ακριβώς. Το σημείο επιλέχθηκε σκόπιμα: από 6,9 έτη φωτός μακριά από την κοντινότερη όψη, Πυλώνες ύψους 8,6 ετών φωτός δεν χωρούν ολόκληροι στο παρμπρίζ.

Η επιφάνεια είναι ο χάρτης Blue Marble της NASA, ένα σύνθετο του Ιανουαρίου 2004, χωρίς καιρικά φαινόμενα, εποχές ούτε πόλεις που ανάβουν. Η Γη που εμφανίζεται δεν περιστρέφεται: ο μεσημβρινός και ο τερματιστής μένουν όπως ήταν τη στιγμή της αναχώρησης, ώστε η βάση να μένει κάτω από το σκάφος — σε έξι ώρες, ώσπου να βγει από το κάδρο, η πραγματική Γη θα είχε κάνει ένα τέταρτο της περιστροφής της.

Για την καθυστέρηση των σημάτων, η Γη μένει ακίνητη στο σημείο αναχώρησης: η τροχιά της, ακτίνας οκτώ λεπτών φωτός, δεν μπαίνει στον υπολογισμό. Δεν υπάρχει πραγματική επικοινωνία: κανείς δεν εκπέμπει, κανείς δεν απαντά, και το ραδιόφωνο του σκάφους είναι μυθοπλασία. Το ημερολόγιο του σκάφους χρησιμοποιεί έτη 365,25 ημερών και μήνες ίσους με το ένα δωδέκατο του έτους, στη ζώνη ώρας της Μπραζίλια.

Ο ουρανός έχει 299.858 καταλογογραφημένα άστρα — 109.400 από τον HYG και 190.458 από τη διανομή Gaia EDR3/Hipparcos/Tycho του Celestia. Ο πραγματικός ουρανός έχει δισεκατομμύρια· λείπουν τα αμυδρά και τα μακρινά, και κοντά στο M16, μέσα στον πυκνό δίσκο, λείπουν και εκείνα που η αποπλάνηση θα έφερνε στο παράθυρο. Κάθε άστρο λάμπει ως μέλαν σώμα στη δική του θερμοκρασία, που εκτιμάται από το χρώμα του (HYG) ή από τη φασματική του τάξη (πρόσθετο)· δεν υπάρχουν φασματικές γραμμές, και ένα ψυχρό άστρο με μετατόπιση προς το μπλε φαίνεται λίγο διαφορετικό από το πραγματικό. Τα 190.000 άστρα του πρόσθετου μένουν ακίνητα, χωρίς ιδία κίνηση. Δεν υπάρχει σπινθηρισμός, ζωδιακό φως ούτε βαρυτικοί φακοί· ο Ερμής και η Αφροδίτη υπάρχουν μόνο ως ενδείξεις.

Το παράθυρο συμπεριφέρεται σαν κάμερα με σταθερή έκθεση, επιλεγμένη μία φορά για όλο το ταξίδι και ίδια στην πίσω κάμερα. Σε ηρεμία δείχνει άστρα ως το μέγεθος 8, περίπου πέντε φορές πιο ευαίσθητη από το γυμνό μάτι κάτω από σκοτεινό ουρανό· ποτέ δεν προσαρμόζεται, ποτέ δεν θαμπώνει, ποτέ δεν δίνει λάμψεις. Ούτε μια οθόνη μπορεί να αναπαραγάγει το εύρος εντάσεων που θα έφτανε σε ένα πραγματικό παράθυρο: το κοσμικό υπόβαθρο στην αναστροφή θα έκανε κορεσμό σε οποιαδήποτε οθόνη.

Η απόσβεση από τη σκόνη προέρχεται από ένα ομαλό μοντέλο γαλαξιακού δίσκου (0,55 μέγεθος ανά χίλια έτη φωτός στο επίπεδο, κλίμακα ύψους 330 ετών φωτός), όχι από παρατηρημένο χάρτη κάθε νέφους: τα ερωτήματα προς τον τρισδιάστατο χάρτη Bayestar έμειναν αναπάντητα. Η διάχυτη λάμψη του Γαλαξία μας είναι ένα μοντέλο δίσκου με φάσμα 5.000 K· τα Νέφη του Μαγγελάνου, η Ανδρομέδα και ο M33 είναι νέφη τυχαίων σωματιδίων με την κατά προσέγγιση μορφή τους.

Από την κοσμική ακτινοβολία υποβάθρου μικροκυμάτων περιλαμβάνονται μόνο το μονόπολο και το κινηματικό δίπολο: χωρίς τον χάρτη των αρχέγονων ανισοτροπιών (της τάξης του 10⁻⁵), χωρίς κοσμολογική εξέλιξη κατά τη διάρκεια του ταξιδιού και χωρίς σκέδαση από το μέσο. Η ορατή κηλίδα υπολογίζεται μόνο όταν η μέγιστη θερμοκρασία ξεπεράσει τους 300 K. Στην οθόνη ισχύει η ίδια σταθερή έκθεση: στην αναστροφή, με 19.652 K στην πλώρη και 217 W/m², το κέντρο κορένεται σε λευκό.

Το σχήμα των Πυλώνων και του νεφελώματος γύρω τους προέρχεται από δύο δημόσιες φωτογραφίες — την ESO0926a, ευρέος πεδίου, και τη Hubble heic1501a, των Πυλώνων — ευθυγραμμισμένες με τις μετρημένες θέσεις των άστρων· το βάθος προέρχεται από ένα πλέγμα αναφοράς για τρισδιάστατη εκτύπωση (NASA/STScI), κλιμακωμένο στη σιλουέτα, και από παραδοχές: η εκπομπή του αερίου σε ένα φύλλο 15 έτη φωτός πίσω από το επίπεδο των Πυλώνων, τα άστρα του σμήνους σε ένα κοινό επίπεδο 3,2 έτη φωτός πίσω του, η ενίσχυση των φωτογραφιών για το ευρύ κοινό αναιρεμένη με νόμο δύναμης εκθέτη 2,4. Η φασματοσκοπία περιορίζει τις ταχύτητες, τις πυκνότητες και τη σχετική γεωμετρία των Πυλώνων, αλλά όχι τον όγκο που υιοθετείται εδώ.

Ο φωτισμός χρησιμοποιεί οκτώ αστρικά συστήματα του NGC 6611 — οκτώ από τα περίπου πεντακόσια άστρα του σμήνους. Η εκπομπή του αερίου χρησιμοποιεί τις αναλογίες δεκαπέντε οπτικών γραμμών που παρατήρησε το MUSE σε ένα σημείο του νεφελώματος, όχι έναν χάρτη· η απόλυτη λαμπρότητα είναι στερεωμένη σε ένα μόνο μέτρο εκπομπής, μια εύλογη τιμή προς τα πάνω. Η κλίμακα λαμπρότητας, η σκέδαση και το βάθος των στρωμάτων είναι παραδοχές, και δεν υπάρχει υπεριώδες ούτε υπέρυθρο.

Η προσομοίωση δείχνει τους Πυλώνες των φωτογραφιών — φως που έφυγε από εκεί περίπου 7.000 χρόνια πριν φωτογραφηθεί. Το σκάφος φτάνει περίπου 7.000 χρόνια μετά την αναχώρηση, σε χρόνο της Γης, και βλέπει φως που εκπέμφθηκε επτά χρόνια νωρίτερα: ανάμεσα στο φως των φωτογραφιών και σε εκείνο που φτάνει στο σκάφος μεσολαβούν περίπου 14.000 χρόνια, και οι πραγματικοί Πυλώνες εκείνης της ημέρας δεν είναι οι Πυλώνες των φωτογραφιών. Με τον ρυθμό εξάτμισης που μετρήθηκε με το MUSE (McLeod et al. 2015: περίπου 70 ηλιακές μάζες αερίου ανά εκατομμύριο χρόνια, διάρκεια ζωής περίπου τριών εκατομμυρίων ετών), δεκατέσσερις χιλιάδες χρόνια αλλάζουν ελάχιστα το συνολικό σχήμα· η υπόθεση του 2007 ότι ένα σουπερνόβα τους είχε ήδη γκρεμίσει παραμένει ανεπιβεβαίωτη.

Η Σελήνη, ο Άρης, η Δήμητρα, ο Δίας, ο Κρόνος, ο Ουρανός, ο Ποσειδώνας και ο Πλούτωνας τοποθετήθηκαν εκεί όπου το σκάφος διασχίζει την ακτίνα κάθε τροχιάς, σε εναλλασσόμενες πλευρές, στις 1,5 ακτίνες από το κέντρο, ώστε να υπάρχουν κοντινές διελεύσεις. Καμία πραγματική ευθυγράμμιση δεν θα το έκανε αυτό: σε μια ευθεία προς το M16 το σκάφος δεν θα περνούσε κοντά από κανένα τους. Το φως έρχεται από σταθερή κατεύθυνση, όχι από τον Ήλιο, οπότε η φάση που βλέπετε δεν είναι η πραγματική, και δεν υπάρχει χρωματική μετατόπιση Ντόπλερ στους πλανήτες. Μερικοί χάρτες έχουν συμπληρώσεις σε μη παρατηρημένες περιοχές, η Δήμητρα έχει φανταστική υφή, οι δορυφόροι του Δία μένουν σε σταθερές θέσεις, ο Χάροντας είναι περίπου 20% πιο κοντά στον Πλούτωνα απ’ ό,τι στην πραγματικότητα και η ζώνη των αστεροειδών είναι είκοσι βράχοι.

Οι δακτύλιοι του Κρόνου είναι συνθετικό υλικό με τις ζώνες C, B και A, τη διαίρεση του Κασσίνι και το κενό του Ένκε σχεδόν στις πραγματικές τους ακτίνες. Στον Ουρανό, οι επτά ζώνες, τα πλάτη τους και το άνοιγμα από το οποίο περνά το σκάφος είναι κινηματογραφικές επιλογές: οι πραγματικοί δακτύλιοι έχουν πλάτος 1 έως 10 km (ο ε, έως 100 km), ενώ οι ζώνες της σκηνής έχουν πλάτος εκατοντάδων χιλιομέτρων.

Ένα σκηνικό τμήμα 24 ωρών σε χρόνο του σκάφους αρχίζει στις 2.000 AU από τον Ήλιο, την 90ή ημέρα: εννέα ομάδες των τριών παγωμένων σωμάτων με διάμετρο 35 έως 125 km, με σεληνιακή υφή, που περνούν έως και 4.500 km από το σκάφος. Τα μεγέθη, οι θέσεις, ο φωτισμός και η συχνότητα είναι επιλογές της σκηνής, και τα σώματα δεν παίρνουν το χρώμα και τη λαμπρότητα Ντόπλερ που, στο ένα τέταρτο της ταχύτητας του φωτός, θα τριπλασίαζαν ήδη σχεδόν τη λαμπρότητά τους. Το πραγματικό νέφος συνάγεται, δεν έχει παρατηρηθεί ποτέ· τα σώματά του που ξεπερνούν το 1 km απέχουν μεταξύ τους δεκάδες AU, και η πιθανότητα να περάσει κανείς σε απόσταση 10.000 km από κάποιο από αυτά μέσα σε 24 ώρες είναι ουσιαστικά μηδενική. Ο «τοίχος» από νημάτια στα 300 έτη φωτός, στο όριο της Τοπικής Φυσαλίδας, είναι μια ακόμη καλλιτεχνική αναπαράσταση: η πραγματική φυσαλίδα είναι θερμό αέριο, αόρατο στο οπτικό φάσμα, χωρίς σαφές όριο.

Το πιλοτήριο είναι μία μόνο εικόνα, φτιαγμένη με εργαλείο παραγωγής εικόνων, με υπολογισμένα στρώματα φωτός από πάνω. Ένα πραγματικό πιλοτήριο είναι τρισδιάστατο, δονείται, έχει ήχο και βάρος· αυτό δεν έχει κανένα από τα τέσσερα. Οι πίνακες οργάνων είναι όργανα επινοημένα για αυτό το ταξίδι, με μονάδες που αλλάζουν κλίμακα ώστε η βελόνα να μη σταματά ποτέ.

Δεν υπάρχει προσαρμογή των ματιών ούτε ατομική απόκριση της όρασης: το παράθυρο είναι μια σταθερή κάμερα, και τα χρώματα του αστρικού τόξου και του κοσμικού υποβάθρου είναι εκείνα που θα κατέγραφε αυτή η κάμερα, όχι απαραίτητα όσα θα έβλεπε ένας άνθρωπος ύστερα από λεπτά στο σκοτάδι ή με αναμμένο τον πίνακα οργάνων. Οι αντανακλάσεις, η διαπερατότητα του τζαμιού και η φωτομετρική βαθμονόμηση της οθόνης μένουν έξω.

Οι δύο πύργοι αισθητήρων στην πλώρη είναι σχέδιο, όχι μηχανική: κανένας στατικός υπολογισμός δεν κρατά όρθια τα δικτυώματα στο 1 g. Το τετράκτινο αστέρι γύρω από κάθε φάρο μιμείται την περίθλαση μιας κάμερας με τέσσερις βραχίονες και έχει το ίδιο μέγεθος και στα τέσσερα χρώματα· στην πραγματική οπτική οι ακτίνες μεγαλώνουν με το μήκος κύματος, και η μπλε θα έβγαινε περίπου 30% μικρότερη από την κόκκινη. Το μπλε αναβοσβήνει 50% πιο έντονα από τα άλλα χρώματα ώστε να φαίνεται ίσο στα μάτια, που έχουν λίγους αισθητήρες για το μπλε.

Το σκάφος Borealis Horizon, η πινακίδα κατασκευαστή, η παράκτια βάση και το τμήμα που μιλά στο ραδιόφωνο είναι μυθοπλασία. Η Borealis Dynamics όχι: είναι η εταιρεία πίσω από το πείραμα.

Η ταινία ειδήσεων και οι φωνές που εναλλάσσονται σε αυτήν — η Borealis, για τη Διεύθυνση της αποστολής· η κυρία Παπαδοπούλου, από τη Διεύθυνση Συμμόρφωσης και Ακεραιότητας Περιουσίας· ο κυρ-Μήτσος, από τη Λειτουργική Υποστήριξη και Απρόοπτα — είναι χαρακτήρες, και καθένα από τα 2.415 μηνύματα γράφτηκε για αυτή τη διαδρομή. Τα κείμενα ακολουθούν ό,τι συμβαίνει στο ταξίδι, αλλά δεν προβλέπουν τίποτα για τον πραγματικό κόσμο ούτε παραθέτουν λόγια κάποιου υπαρκτού προσώπου.